CLIMATE CHANGE 2026 – ULTIEME SCHREEUW VAN EEN ZWAKZINNIGE DIE NOOIT BEGREEP WAAROM DE WERELD VIERKANT DRAAIT
Mijn leven voelde altijd als een poppenkast. Soms vond ik dat spijtig maar dikwijls kwam dat me meer dan goed van pas want al heel snel had ik begrepen dat je poppenkastpoppen dingen kon laten vertellen die je zelf niet mocht, niet durfde, niet kon uitspreken. Tot daar de verwerking van mijn eerste kindertrauma: Die vervloekte non die mij, een telg uit een fundamentalistisch katholiek gezin, keer op keer koeioneerde met haar duivel in haar poppenkast in haar kleuterklas.
Die popjes zijn altijd met mijn leven verstrengeld gebleven. Anders kan je geen collectie van +2000 stuks uitbouwen. Anders zouden er niet zoveel popjes gefigureerd hebben in mijn stillevens. En anders zouden ze ook niet zo prominent zijn opgedoken in deze tentoonstelling rond klimaatverandering.
Deze tentoonstelling geeft op een kleurrijke manier, abstract van ver, gedetailleerd choquerend van dichtbij, popjes weer die worden gebruikt om telkens weer zichtbaar te maken wat overstromingen en modderstromen kunnen aanrichten met wat de goegemeente catalogeert als belangrijk cultureel product, genre zwart vierkant van Kazimir Malevich of gekleurde vierkantjes van Mondriaan etc. Kortom, ik visualiseer de potentiële gevolgen van klimaatverandering in een wereld die in brand staat.
En dan is er nog iets. Als kunstenaar die geen fabriekswerken laat maken maar zelf creëert heb je veel tijd om na te denken. Ik vraag me af wanneer de dag komt dat de mens het verheven woord ‘cultuur’ niet meer in de mond mag nemen. Of is onze schaamteloosheid werkelijk grenzeloos? Hoe durven we nog over ‘cultuur’ te spreken als we als mensheid nul komma nul zorg dragen voor de wereld – onze enige wereld.
Is cultuur enkel van belang in mijn provincie, mijn stad, mijn museum, mijn portemonnee ?
– Johan De Fré
